شورا

سیاه چادر

عکس های تاریخی

           

  جعفرقلیخان سردار بهادر (چپ) و یپرم خان ارمنی (راست)                                                     

Standing from left to right: Darab Asad, Hormoz Ahmadi, Seifollah Asad, Sohrab Asad, Ghobad Zafar, Salar Azam Asad, Amir Jang Asad, Amir Hossein Zafar, Montazem Sardarian, Manoucheh Asad, Homayoun Far, Sardar Bahador Asad, Parviz Ahmadi.
Second row sitting from left: Katayoun Asad (Nini, daughter of Amir Jang), Koochool Zafar, Koakab Asad, ? wife of Jahanshah Samsam, Bibi Touba Asad, Bibi Nargess, Bib Taji, Mahboudeh Asad, Fakhrol molook Asad (wife of Amir Jang), Eftekhar Molook Homayoun Far, Neemtaj Asad, Bibi Afsar Asad (Lily's mother)
Bottom row from left: Ardeshir Asad, Afrasiab Asad (Afool), Malekshah Zafar, Goudarz Asad,

Massoud Asad, Sattar Asad, Farhad Ahmadi, Bahman Asad

 

Hyde Park, London, 1950 - Amir Jang and Family
Standing from left to right: Abol ghasem Asaad Bakhtiar, Bibi Katayoun Asaad (daughter of Amir Jang), Rasoul Bakhtiar, Mahamad Taghi Khan (Amir Jang), Seifalah Asaad (son of Amir Jang), Mrs. Fakhremoulouk Amiralaii (wife of Amir Jang), Bibi Khavar Asaad, Soraya Asfandiary Bakhtiari (later to be Queen of Iran)
Seated on grass: Moussoud Asaad (son of Amir Jang), Mrs. Derashande Mesbah, Bibi Ghamar

با تشکر از گلنار بختیار Golnar Bakhtiar

                                          

کوچ بهاره

سیاه چادر (بهون)

رقص در ایل بختیاری و ایلات دیگر

یکی از مهمترین آداب و رسوم در میان ایلات و عشایر ایران رقص یا حرکات موزون و ریتمیک می باشد . هرچند رقص درکنارموسیقی به عنوان یک سرگرمی و عاملی روحیه بخش ، نشاط آور و شادی آفرین  مطرح است  که به زندگی سخت و دشوارایلیاتیِ سخت کوش،  رنگ و جلایی خاص می بخشد ، لکن رقص از جنبه های دیگری نیز قابل بررسی  است . رقص به عنوان یک هنر در کنار موسیقی و شعر بیان کننده حالات روحی و وسیله ای برای بیان احساسات و عواطف فردِایلیاتی بوده و نیزابزاری جهت ایجاد ارتباطِ نمادین می باشد .  رقص درهمراهی با قصه گویی ونقالی نوعی نمایش گونه ی پرشور برای جذاب کردن کار قصه گوست و از این جهت  قابل مقایسه با پانتومیم یا نمایش صامت در تئاتر می باشد که در آن فارغ از صحنه آراییهای مرسوم ، تنها با حرکات صورت ، دستها و بدن ، معنایی خاص را به بیننده القا می کنند .

رقصهای فولکلوریک

ملوديهاي‌ ترانه‌هاي‌ عاميانه‌ روستايي‌ داراي‌ ريتمهاي‌ منظم‌ و مشخصي‌ بوده‌ و در اوج‌ اين‌ موسيقي‌هاي‌ بي‌آلايش‌ مردم‌ ساده‌ اين‌ مناطق‌ به‌ رقص‌ و پايكوبي‌ مي‌پردازند، اين‌ گونه‌ رقصها در هر منطقه‌ ريشه‌اي‌ كهن‌ داشته‌ و مي‌توان‌ آنها را در مناطق‌ مختلف‌ عشيره‌اي‌ ايران‌ مشاهده‌ كرد. رقصهاي‌ محلي‌ در واقع‌ گوياي‌ نوع‌ نگرش‌، فرهنگ‌ ،روحيات‌ و چگونگي‌ زيست‌ مردم‌ هر منطقه‌ بوده‌ و با تعمق‌ در اين‌ حركات‌ پر شور مي‌توان‌ به‌ ارزشهاي‌ هر قوم‌ پي‌ برد بايد اذعان‌ داشت‌ كه‌ در كشور ما تاكنون‌ اين‌ مقوله‌ بكرودست‌ نخورده‌ باقي‌ مانده‌ و مي‌تواند مورد توجه‌ پژوهشگران‌ و اهل‌ فن‌ قرار گيرد.از انواع‌ رقصهاي‌ محلي‌ مي‌توان‌ به‌ رقصهاي‌ كردي‌، بختياري‌، بوير احمدي‌، آذري‌، لري‌، بلوچي‌، جنوب‌ خراسان‌، شمال‌ خراسان‌ يا بجنوردي‌ و قشقايي‌ اشاره‌ كرد.